Zaterdag

De laatste dag van Casa Blanca is meteen ook de langste. Starten om 16.00 u., stoppen omstreeks 03.00 u., als Lady Vortex het goed vindt. Dat dit de langste dag is na al een aantal zeer lange dagen en korte nachten, vind ik nog wel ok. De vermoeidheid is al vanuit onze kleren in het lichaam gekropen, maar hey, het is de laatste dag, dus dikke feest en daarna slapen tot de winter!

Deze dikke feest begint dus al om 16.00 u. voor al onze mini-Casa Blancavriendjes. En beginnen doet dat met kapitein Winokio. Ik heb de kapitein nog al aan het werk gezien, en ook hier zet hij voor de kleine mannen echt iets fantastisch neer. Als we meters zouden kunnen zetten om te meten hoe hard er meegeleefd wordt tijdens het optreden, zouden deze tijdens dit optreden vast en zeker door het dak geschoten zijn. Tijdens de kinderdisco en het daaropvolgende optreden van Jill en Lauren was dat ook met momenten nog wel het geval, maar de kapitein haalde in ieder geval de topscore. Algemeen gesproken een supernamiddag voor onze jongste bezoekers, waarvan er een aantal ook nog erg aanwezig waren tijdens het optreden van sweet coffee light.

Lekkere zwoele vrouwenstemmen, twee DJ's en een saxofoonspeler, superdansbaar, ja, fijn optreden. De band maakte er op een moeilijk tijdstip (overgang kindernamiddag naar slotoptredens) er absoluut het beste van. Op de GvA weide waren op dat moment de mannen van SOPHA begonnen. Dat het op die moment pijpenstelen regende, was helemaal geen cadeau. Toch nog een naar schatting 250 dappere gezellen weerstonden de wil van het vallende water en zagen SOPHA opnieuw hun uitstekende livereputatie bevestigen. SOPHA blijft dé live funkband bij uitstek, lekker strak, vette rhymes met een knipoog, heel genietbaar, zelfs in belachelijk slecht weer als dit.

We hebben een druk schema vandaag, want onze vrienden van Sweet Coffee hebben hun laatste noot nog niet gespeeld of de nummer 2 sympathieke spring-in't-veld van Vlaanderen, Bart Peeters, begint aan zijn set op het hoofdpodium. Bart en de zijnen oogsten vanaf minuut één bijzonder veel bijval bij het publiek, dat ondanks het weer talrijk is komen opdagen. Peeters laat het publiek ook niet meer los en speelt zoals steeds met een groep straffe muzikanten een naadloze set. Iets te gerepeteerd naar onze smaak, maar toegegeven, daarin sta ik bijna alleen denk ik. het publiek had er in ieder geval duidelijk van gesmuld. Bij deze dan ook een oproep om van Bart Peeters een icoon te maken voor alle ADHD'ers, de man heeft in ieder geval de verdienste om zijn overschot aan energie aan te wenden om erg veel mensen een plezante avond te bezorgen.

Bart Peeters wordt in de Marquee afgelost door Das Pop. vorig jaar waren de heren er niet geraakt door omstandigheden, toen nog tot verbazing van menig verliefde tiener op de eerste rij vervangen door de rauwe heren van The Hickey Underworld. Een verwachting is geschept, en deze wordt tot ver boven de rand van het glas gevuld. Een werkelijk fantastische set van begin tot eind, die naast muzikaal geniale momenten ook -met medewerking van enkele gigantische opblaasbare dobbelstenen- visueel fantastisch eindigde. De dobbelstenen staan symbool voor de speelsheid waarmee Das Pop zijn muziek live brengt. Daarnaast heel veel energie, overtuiging en lekker strak. Zeker niet elitair, puur entertainment met een fantastische frontman Bent Van Looy. Ongelooflijk genoten van super liveversies van slotnummers 'wings' en 'can't gen enough of your love'. Topper!

Op de GvA weide stonden tegelijkertijd de mannen van the galacticos geprogrammeerd. Erg veel heb ik van hun set niet gezien of gehoord (de innerlijke mens had versterking nodig, en het optreden van Das Pop liet me niet zo gemakkelijk weggaan), maar wat ik heb gezien vond ik erg goed. Het trio brengt lekkere snelle rock ten berde, en speelt de nummers live op hun gemak, met de glimlach steeds op het gelaat. Dat spontane straalt af op een publiek, dat ziet dat het goed is.

Op het hoofdpodium staat ondertussen meneer Daan en zijn band. Ik denk dat Daan hier ondertussen al voorde vierde of vijfde keer staat, hij heeft een abonnement bij wijze van spreken. Aangezien ik hem al zoveel heb gezien op dit festival, is het eigenlijk al een beetje familie geworden. Het publiek denkt er ook zo over en laat zich gedwee meevoeren door Daan. het wordt een overtuigende set, met iets te veel tempowisselingen naar mijn zin. Exponent daarvan is een stomend slot gecontrasteerd door een bijna akoestische bis. Deze wordt jammer genoeg al een beetje overstemd door de boys van De Jeugd van Tegenwoordig, die hun set op gang hebben getrapt in de Marquee. Trouwens, het kleedje van Isolde gaf dan weeral 5% meer punten op mijn waardeschaal, goed gezien (sorry, ben mannelijk, dat brengt zo van die dingen mee).

Over mannelijk gesproken, naar de jeugd van tegenwoordig dus. Deze jongens mogen het ultieme slotfeestje beginnen in de Marquee. Vorig jaar hebben hier op hetzelfde moment nog de jongens van The Opposites de tent doen ontploffen en ja deze Hollandse jongens doen dat weer. Te veel hits om op te noemen passeerde de revue. Het was duidelijk dat iedereen in de tent de teksten mee kon brullen... Asjemenou dacht ik zo bij men eigen!

 
We begeven ons richting Marble Sounds die intussen aan hun set zijn begonnen... En wat blijkt hier staat ook redelijk veel volk te genieten van de catchy melodieën, lekkere  gitaarmotiefjes en het  zachtmoedig stemgeluid van de zanger. Lekker strak komt hun Afrekeninghitje 'Sky High' voorbij en het is duidelijk dat dit een mooie afsluiter van het Maes.be Music stage. We hebben hier dit jaar toch wel enkele mooie dingen gezien!

 
Intussen staat de heetste DJ van Casa Blanca op het podium... DJ Mario! Moest ik zelf een jonge vrouw zijn dan zou ik nu ook voor het podium staan kijken naar de George Clooney onder de DJ's. Maar ik ben maar een mannelijke verslaggever van 34 dus ik kom voor de muziek. Mario laat zien dat DJ zijn meer is dan enkele plaatjes na elkaar op te zetten. Het weet wat hij doet en hoe hij dat moet doen... Ik neem nog snel een foto van onze DJ voor op deze site.
 

Ik haast me naar Lady Vortex en merk dat het daar ook wel lekker zit. Mijn energie is op dansen zal er niet meer inzitten.
Ik was blij dat ik er voor de achtse keer bij was maar heb nu echt wel nood aan mijn bedje...
Slaapwel!

Vrijdag

Het is vrijdag, en dus is het dansdag! Trouwe lezers van deze verslagen (ons bomma, ons moeder, die van ons en dat zullen ze zowat zijn :) ) weten dat de beatsdag niet zo 'mijne meug' zijn. Gelukkig zijn we open minded, en dan blijkt achteraf dat op vrijdag nog de leukste dingen gebeurd zijn. Zoals dit bijvoorbeeld!

DJ Cluts mixt 2fabiola onder pennywise. Het feit dat hij daar - zelfs nog naast het feit dat hij er mee wegkomt - succes mee oogst , zegt genoeg. Casa Blanca is het enige gratis megafestival met zijn eigen chirofuif (of als u dat liever hoort scoutsfuif , mmhh ;) ). DJ Cluts doet dat opwarmgedeelte vrij goed, naar onze bescheiden mening, en op het gebied van chirofuiven zijn we vrij onderlegd, al zeggen we het zelf! Na onze Cluts trekken we naar de tent om Sush en Yves V bezig te zien. Pompende beats, dansense massa-in-een-tent, en DJ's die goed hun best doen om het geheel een ranzig kantje te geven, u weet wel, festival enzo. Daarover echter dadelijk meer.Sush en Yves V, allebei de moeite, allebei moeteloos de massa meesleurend in de alomtegenwoordige beats.

Omdat ik dit dus geen hele avond volhoud, had de organisatie op de Gva-weide radio modern laten komen - dank u. . Nadat we ons door de massa op de hoofdweide hadden gewrongen, troffen we daar een hele hoop dansmariekes aan in rode kleedjes met witte bollekes of hier en daar een hoepelrok. Ze zien er allemaal prachtig uit, en je wordt zo meegezogen in de teletijdsmachine van radio modern. Allemaal erg amusant en aanstekelijk, want in het publiek niet enkel dansmariekes, maar ook dansmariekes in spe. Fantastich om naar te kijken, maar het is niet aan mij besteed. Sorry.

Op het podium ter diener tijde de hoop en trots van het vaderland; The Subs! Niet enkel wat op synths rammen, neenee, deze mannen hebben nog een boodschap te brengen ook. Ze brengen ze in ieder geval met veel overtuiging en enthousiasme, getuige de overdreven hoge paaldansact van één van de leden van the Subs. Geen dj setje, nee, een volwaardig elektro optreden, waarvoor dank.

Discobar Galaxie heb ik ook een tijdje gevolgd. Na hun passage twee of misschien zelfs drie jaar geleden was ik al met wat voorbehoud naast het podium gaan staan, want toen kregen we een keiharde elektroset, en daar krullen m'n tenen van. Niets is minder waar deze keer, we krijgen een klassieke discobar Galaxie-set, met als thema's extreem dansbaar, net bekend genoeg, en natuurlijk knotsgekke maar aanvaardbare overgangen. Met zo'n set mogen ze hier voor mijn part elk jaar komen staan.

Voor het minder commerciële luik van de avond moeten we duidelijk in de tent zijn. Highbloo en Sound of stereo geven daar nog het beste van zichzelf weg aan een overvolle, zweterige tent. Er wordt in alle hoeken ferm gedanst. Beide dansacts beheersen duidelijkde gave om het publiek te bespelen, en datzelfde publiek gaat er gretig in mee. Vette sfeer in de tent!

Op het hoofpodium mogen Dimitri Vegas en Like Mike deze vrijdag afsluiten. Ze beginnen sterk, maar als voor de derde keer er weer eens Song 2 van Blur wordt tussengedraaid, dan heb ik het wel gehad. Het wordt uiteindelijk iets tussen een DJ-set en een mega-karaoke waarbij iedereen mag meezingen.Het publiek vindt het wel écht fantastisch, dus wie ben ik om te zeggen dat dit goed of slecht is. If the kids love it, I love it. Het duo speelt ook nog een twintig minuten extra en laat een dolgedraaide wei achter die de uitputting nabij is.

Nog één dagje volhouden mensen, en we kunnen terug op een normaal uur gaan slapen, gezond eten, sporten, enzovoort. Maar eerst is het nog één dag feest: dag 4 van Casa Blanca.

Tot morgen!

Donderdag

De omgekeerde wereld van gisteren: overdag prachtig weer, en 's avonds werden de hemelsluizen opengezet. Op het eerste zicht geen probleem voor de standaard Casa Blancabezoeker: wanneer Intergalactic Lovers het hoofdpodium bestijgen om 19.00 u. worden ze begroet door een kleurrijke massa regenjasjes en paraplu's met mensen in en onder. De zee van mensen reikt reeds tot aan de geluidstoren. Intergalactic Lovers leveren een puik optreden af voor een publiek dat zich niet laat murw slagen door de regen, dat op zich verdient al respect! Pas bij de hit/laatste nummer komt het publiek helemaal los, met een welverdiend applaus/gejuich tot gevolg voor de sympathieke Intergalactic Lovers.

In de marquee hadden de ex-el creme glace ques ondertussen hun kraam geïnstalleerd. Onder de nieuwe naam Krema Kawa brengen ze meer van hetzelfde, en dat wordt goed ontvangen in een lekker gevulde tent, waar de temperatuur al snel stijgt tot die van de oorden waar de Krema Kawa'kes hun muzikale invloeden gaan halen. Krema Kawa is easy listening, lekker dansbaar en opzwepend, en dat is een voltreffer voor de marquee. Waardige opwarmer voor Gabriël Rios, op zijn minst.

Voor al dit geweld aanschouwd te hebben, beste mensen, was ik echter eerst op de GvA weide gepasseerd, waar reeds om 18.00 u. een avondje Spit it Out was begonnen. Zonder te weten wat me te wachten stond, even gaan kijken dus, en over opzwepend gesproken, daar werd een stevige fusee (is dat eigenlijk Nederlands? Mmh klinkt goed :) ) afgestoken! Naast een dj die met 8 en 16 bit beats uit computergames lekkere vibes lanceerde zag ik ook nog een onvervalste scatman (bieboppapadapa bapapadapa - Scatman John) en meer gekke dingen. Zeker zijn plaats waard op het 'ontdek-de-schat'-podium van de GvA-weide! Ik wou eigenlijk graag nog wat langer blijven kijken, maar Intergalactic Lovers trok me dus naar het hoofdpodium. Volgens mij is dat daar op de GvA-weide nog een stevig feestje geworden!

Tijd voor K's Choice op het hoofdpodium. Het zal meer dan 10 jaar geleden zijn dat ondergetekende K's Choice nog eens live zag, toen in de AB, en ik trok met wat twijfels richting hoofdpodium. Ik vond de nieuwe cd persoonlijk niet zo overtuigend, en van die comebacks, ik heb het daar vaak wat lastig mee. Al snel blijkt mijn vrees onterecht. Er wordt rijkelijk uit het oude materiaal geput, maar de nummers zijn vaak herwerkt, en na wat denkwerk, ik vind ze allemaal beter klinken dan vroeger. Het is allemaal wat steviger, en de band klinkt als een bel. België's nieuwste wonderkind-aan-de-gitaar Tom Lodewyckx (in een ver verleden nog bij Scarlet Pulse :) , iets minder ver bij o.a. Natalia en Clouseau én Concrete) speelt af en toe een solo waarbij mijn mond openvalt zonder dat er 'sesam open u' hoeft gezegd te worden. Een extreem fantastische versie van 'God in my bed' zet er een orgelpunt op. Zo bekend en toch zo verrassend, een meerwaarde voor het festival.

Nog nagenietend trek ik naar Gabriël Rios in de Marquee. De laatste keer dat ik deze jongeman ging beluisteren, was dat een verlegen man met een hitje in het lokale cc. Wat een verschil met toen! Een zelfverzekerde man met een werkelijk fantastische band staat op het podium. Het enige wat hetzelfde is gebleven zijn de eerste drie rijen gillende wijven voor het podium. Maar naar het optreden dus! De songs ontsnappen live aan hun Tim Burton-coccon van op de plaat en komen echt tot leven. Dit niet in het minst te danken aan een erg overtuigende en enthousiaste Jef Neve op de piano en synth. Rios schuwt ook het risico niet en programmeert zijn twee grootste hits op plaatsen 4 en 5 in de set. Dat breekt hem niet echt zuur op, want hij houdt hetzelfde niveau aan tijdens de rest van zijn set, maar het belet hem wel met een hoogtepunt te stoppen. Dat vind ik een beetje jammer, maar wel moedig.

Rest ons nog Admiral Freebee op het hoofdpodium. Even uit de interne keuken spreken, de Admiraal is al lang een gewilde naam op de affiche van Casa Blanca, maar om één of andere reden wilde het maar niet lukken. Ditmaal dus wél. Zoiets brengt natuurlijk verwachtingen met zich mee.Wel, de admiraal beschikt over een aantal magische gaven. Hij kan ook met de rustige stukken uit de rustige songs het publiek als het ware bij de keel grijpen. Dat is magisch. De band kan a l'instant songs inkorten, verlengen of veranderen zonder dat het storend wordt of té rommelig. 'Get out of Town' werd op die manier bijna een rock opera op zich. Rock 'n roll in zijn puurste 21ste eeuwse vorm, dat is Admiral Freebee. Prachtige versies van bekende en onbekende nummers, en een kwartiertje te lang gespeeld, omdat het zo plezant is. Merci Admiraal, misschiel wel een van de beste optredens ooit gezien op Casa Blanca.

Tot morgen!

Woensdag

Traditiegetrouw had ik mijn sleffers aangetrokken om naar het Casa Blancafestival te trekken. Het weer en Casa Blanca, dat is in het verleden al een paar keer geen fantastische combinatie geweest, en wat bleek: het had in Hemiksem de hele dag geregend, maar nu scheen er een lekker zonnetje over de wei. Resultaat: fijne temperatuur, maar na de eerste drie stappen al modderige voeten. De herinneringen aan de modderbrigades van Werchter '96 en '97 kwamen spontaan terug! Dit echter geheel terzijde.

In datzelfde zonnetje mochten Arquettes deze editie openen, en ze deden dat lekker strak, enthousiast en algemeen gesproken met verve. Het volk was er nog niet zo talrijk aanwezig, maar de aanwezigen zagen een erg fijn optreden van een band die er zichtbaar van genoot.Omdat ze wat te laat begonnen waren, moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik de eerste twee comedians gemist hebt. Ik heb iets horen waaien over een Nederlandse opwarmer die dat goed had gedaan en verder een algemeen goeie sfeer in de tent. Ik ben de tent binnengestrompeld toen Henk Rijckaert zijn salvo's op de massa loste. Hij kreeg er lachsalvo's voor terug. Nigel Williams was wel duidelijk de topper van de avond. Met een intelligent concours doorspekt met de nodige politieke inslag laveerde Williams moeiteloos tussen de netelige onderwerpen door zonder platte humor aan te spreken. De Vlaamse Leeuw was de eerste immigrant, meegebracht door de kruisvaarders - absurd en hilarisch!

Ondertussen stond het jonge en minder jonge volkje al aan de gele koord te wachten om het hoofdterrein te mogen bestormen en op de eerste rij te kunnen staan voor Milk Inc. Ook hier voldoende modder, maar ik heb niemand op de grond zien gaan. Er werden nochtans spurtjes getrokken!

Milk Inc tekende voor waar het goed in is: de massa platspelen met beats, trance en hits. Een zorgvuldig opgebouwde set, met vuurwerk en alles! Die covers en Regi's uitstapje naar een rockmix mochten wat mij betreft achterwege blijven: stick to your core business, daar komen de mensen voor, dat was duidelijk. Ik had het toen wel gezien en zakte met veel plezier af naar het optreden van Sherman op de Gva-weide. Buiten de hitjes een onbekende voor mij en de verrassing van de dag, wat mezelf betreft, en aan het aantal toeschouwers daar te zien, ook nog van een hoop andere mensen. Een enig mooie, bijna intieme set sterke singer/songwriter nummers werd warm onthaald door het publiek. Alle bandleden hebben een duidelijke functie in een harmonisch geheel. Het fijnbesnaarde samenspel deed me bijwijlen wat aan Elbow denken (da's een serieus compliment). Een band die ik in het oog zal houden in de toekomst.

Terug naar de tent, waar een serieuze brok energie losgelaten werd. Diablo Blvd. heeft een ijzersterke livereputatie, en daarvoor was de marquee volledig volgelopen. Wat deze mensen van het podium zagen en hoorden rollen was een tsunami van ronkende motoren, testosteron en lekkende oververhitte sportuitlaten. Ruig, hard en vooral met zoveel overgave dat je gewoon wordt meegezogen. Een nieuwe maatstaf voor platspelen werd daar vanavond door Alex Agnew en de zijnen in de Hemiksemse bodem geramd.

Tot slot, CPeX op het hoofdpodium. Hoewle de Clement en de zijnen eigenlijk van het naburige Hoboken afkomstig zijn, lijken ze in Hemiksem ook best wel goed te aarden. In ieder geval, het Casa Blancapubliek draagt de band nog steeds op handen. De mix van het uitgepuurde powertrio met elementen van de donkerste Hobookse kroegen zet nog steeds met veel bravoure ee nset neer met stadionallures, en een knipoog. Het nieuwe materiaal is nog absurder dan vroeger en komt live ook goed over. Het zijn de classics (want dat zijn het ondertussen) die de massa over de streep trekken. Nice!

Een massa die tevreden naar huis terugkeert, alsook ondergetekende. Tot morgen!